AFIR-review 2026: 6 checks voor publieke trucklaadstrategie

De Europese AFIR-review is officieel gestart. Dat klinkt beleidsmatig, maar voor transportbedrijven gaat het om iets heel concreets: waar kunt u met een elektrische vrachtwagen publiek laden, hoeveel vermogen is daar echt beschikbaar en kunt u daar een planning op bouwen?

De markt beweegt. EAFO telt publieke heavy-duty laadlocaties apart, Milence haalt nieuw kapitaal op voor Europese truckhubs en in de VS ontstaan corridorachtige trucklaadnetwerken zoals Greenlane. Toch is de belangrijkste conclusie nuchter: een groeiend netwerk is nog geen operationele garantie.

Wie publieke truckladers als back-up gebruikt, verlaagt risico. Wie er zijn primaire operatie op baseert zonder route-, wachttijd- en vermogenscheck, verplaatst het risico naar de planning.

Wat de AFIR-review verandert

AFIR is de Europese verordening die minimumeisen stelt aan infrastructuur voor alternatieve brandstoffen. Voor zware voertuigen gaat het onder meer om publieke laadpunten op en rond het TEN-T-netwerk, vermogen per laadpool, bruikbaarheid en gegevensdeling. De review die op 12 mei 2026 is aangekondigd, kijkt expliciet naar corridorgerichte maatregelen, stedelijke knooppunten en het laden van zware voertuigen.

Dat is goed nieuws, maar het is geen vrijbrief om de depotstrategie te parkeren. AFIR stuurt op beschikbaarheid in het netwerk. Uw transportbedrijf stuurt op vertrekzekerheid, venstertijden, klantafspraken, chauffeurstijd en laadkosten. Dat zijn andere vragen.

De 6 checks voor uw publieke laadstrategie

1. Check of de corridor past bij uw echte ritten

Een publieke hub is pas nuttig als hij op de juiste plek in uw rit valt. Niet ongeveer op de kaart, maar passend bij rij- en rusttijden, lostijden, retourmomenten en de resterende acculading. Een lader 30 kilometer verkeerd kan in een spreadsheet klein lijken, maar in de uitvoering een extra stop, wachtrisico of gemiste dockslot veroorzaken.

2. Check het bruikbare vermogen, niet alleen het bordje op de lader

De discussie blijft vaak hangen op 350 kW, MCS of totaalvermogen per locatie. Voor een vloot telt vooral het vermogen dat u op dat moment werkelijk krijgt. Deelvermogen, drukte, temperatuur, trucklimieten en software kunnen het praktische laadtempo beperken. Bouw dus geen planning op het maximale getal in de brochure.

3. Check of publiek laden back-up of basis is

Publiek laden is sterk als vangnet, uitbreiding of corridoroplossing. Het wordt riskanter als het de basis van uw dagelijkse operatie wordt. Een eigen depot blijft voor veel transporteurs de goedkoopste en meest voorspelbare laadplek, zeker bij vaste nachtstilstand. Publieke hubs horen daar strategisch omheen te liggen, niet als excuus om depotdiscipline over te slaan.

4. Check toegang, betaalbaarheid en datakwaliteit

AFIR vraagt ook aandacht voor interoperabiliteit, transparantie en data. Dat klinkt technisch, maar is praktisch: kunt u zien of een lader beschikbaar is, werkt betalen zonder gedoe, is de locatie geschikt voor een trekker-oplegger en komt de laadsessie correct in uw administratie? Als die laag niet klopt, krijgt planning of finance de rekening.

5. Check of de wachtrij bij groei nog acceptabel is

De eerste elektrische trucks kunnen vaak nog om de drukte heen plannen. Dat verandert zodra meerdere vervoerders dezelfde corridors gebruiken. Dan gaat het niet alleen om aantal laadpunten, maar om piekbelasting rond rustmomenten, nachtvensters, hubs bij logistieke knooppunten en de vraag of de exploitant tijdig uitbreidt.

6. Check de fallback wanneer de corridor faalt

De volwassen laadstrategie bevat altijd een plan B. Dat kan een hoger vertrek-SOC zijn, een alternatieve hub, laadmogelijkheid bij klant of losadres, batterijbuffer op depot of een aangepaste ritvolgorde. Zonder fallback is publiek laden geen flexibiliteit, maar een enkel storingspunt buiten uw eigen controle.

De nuchtere beslisregel

Wat dit betekent voor transporteurs in 2026

De AFIR-review is vooral een signaal dat publieke trucklaadinfra volwassen moet worden. Dat is positief voor langeafstand, internationale ritten en bedrijven zonder perfecte depotdekking. Maar het verandert de volgorde van besluiten niet.

Eerst moet duidelijk zijn welke ritten elektrisch kunnen met eigen laadinfrastructuur. Daarna bepaalt u waar publieke hubs waarde toevoegen: als corridoranker, noodoptie, piekcapaciteit of groeipad. Pas dan wordt een publieke laadstrategie een zakelijke keuze in plaats van een gok op toekomstige dekking.

Mijn advies is simpel: behandel publieke trucklaadnetwerken als een strategische laag bovenop uw eigen basis. Niet als reddingsboei voor een te krap ontworpen operatie.